نشانه ای از بهشت

راهبی کنار جاده نشسته بود و با چشمان بسته در حال تفکر بود.  ناگهان تمرکزش با صدای گوش خراش یک جنگجوی سامورائی به هم خورد ((پیرمرد، بهشت وجهنم را به من نشان بده!))                                      <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

راهب به سامورائی نگاه کرد و لبخندی زد.سامورائی از این که می دید راهب بی توجه به شمشیرش فقط به او لبخند می زند ، بر آشفته شد ، شمشیرش را بالا برد تا گردن راهب را بزند !                                         

راهب به آرامی گفت : (( خشم تو نشانه ای از جهنم است.))                                                              

سامورائي با این حرف آرام شد ، نگاهی  به چهره راهب انداخت و به او  لبخند  زد .                                          

آنگاه راهب گفت: (( این هم نشانه ای از بهشت است )).                                                                     

                                                                                                                 

                                                                                                                ((داستانهائی کوتاه از نویسندگان ناشناس)) 

 

 

/ 2 نظر / 8 بازدید
شوق

بنام حق با قدم های خسته، شبگرد آشنا، در کوچه های خلوت شهر، آرام آرام می رود. کوچه ها تاریک، خلوت، ساکت، خاموش. پنجره ها بسته. درها بسته. شهر در خود نشسته و سنگین خفته است. صدای باد، سکوت شب را یک لحظه می شکند. نگاه كن! شهر تاريكست. چراغي روشن نيست شب بخير! امشب! نامه اي براي امشب را بخوان!

داش حميد

يا علی مشتی جايی که ما زندگی ميکنيم ....چی بگم بيا کلبه ما يکی از اون عوجوبه ها را دارم معرفی می کنم يا حق نگهدارت